​Bir Airbus 380, Atlantik'i geçmek üzere yola çıkmış durumda. Saatte 800 km hızla ve 30.000 feet yükseklikte istikrarlı bir şekilde uçarken, aniden bir Rafale uçağı Mach 2 hızında ona yaklaşıyor. Savaş uçağı pilotu hızını düşürdü, Airbus'ın yanına uçtu ve yolcu uçağı pilotuna telsizle şu mesajı iletti: "Airbus uçuşu, sıkıcı bir uçuş, değil mi? Kemerlerinizi bağlayın ve şuraya bir bakın!" Bir takla atıyor, hızlanıyor, ses hızını aşıyor, baş döndürücü bir yüksekliğe dik bir şekilde yükseliyor, ardından nefes kesen bir dönüşle deniz seviyesine dalıyor.

Airbus'a geri dönüyor ve soruyor: "Peki, nasıldı?!" Airbus pilotu şu yanıtı veriyor: "Çok etkileyici, ama şimdi şuraya bakın!" Jet pilotu Airbus'a bakıyor ama hiçbir şey olmuyor. İnatla düz bir çizgide, sabit bir hızla uçmaya devam ediyor.

Beş dakika sonra Airbus pilotu telsizden bir çağrı yapıyor: "Peki, sen ne düşünüyorsun?" Uçak pilotu şaşkın bir şekilde soruyor: "Sen ne yaptın?"

Diğer pilot güldü ve şöyle dedi: "Kalktım, bacaklarımı gerdim, tuvalete gitmek için uçağın arka tarafına gittim, bir fincan kahve ve bir tarçınlı kek yedim."

İşte bu hikayeden çıkarılacak ders: Gençken hız ve adrenalin hayattaki en güzel şeyler gibi görünür. Ama yaşlandıkça ve daha bilgeleştikçe, rahatlık ve huzur da aynı derecede önemli hale gelir.

Günümüz dünyasında başarı, genellikle bu adrenalin dolu jet manevralarıyla eş değer tutuluyor. Hepimiz daha hızlı koşmaya, ses duvarını aşan başarılar elde etmeye programlanmış gibiyiz. Oysa bu yüksek tempolu uçuşun gizli bir maliyeti var.  Sürekli bir gerginlik hali.

İnsan ruhu, sadece bir jet gibi manevra yapmak için değil, aynı zamanda o geniş gövde uçağının sunduğu güvenli alanda dinlenmek, bir fincan kahvenin tadına varmak için de bir alana ihtiyaç duyar.

Rahatlık ve huzur, pasif bir duruş değil; fırtınanın ortasında bile kendi merkezinizde kalabilme becerisidir. Bilgelik yolculuğunda ilerledikçe, en büyük lüksün yüksek irtifalarda yapılan akrobasi hareketleri değil, stabil bir rotada iç huzuruyla ilerlemek olduğunu anlarız.

Sonuç olarak hayatın tadı, ne kadar hızlı gittiğimizde değil, giderken ne kadar huzurlu olduğumuzda saklıdır. Bazen en büyük kahramanlık, dünyayı yerinden oynatmak değil, sessizce koltuğundan kalkıp kendine bir fincan kahve koyabilme özgürlüğüne sahip olmaktır.