Bize ait olmayan havayı biz ne yaparız ki?.

Estiği yere doğru gitsin!.

Yolu,yordamı belli olmayan havayı biz ne yapacağız. Hele yönü belli değilse,uzak olsun bizden..

Bize havanın doğallığı,havanın kendisi lazım. Onun sesini bile özleriz hep!.

Hava,bize kendini özletecekse görünsün,duyulsun,essin..

Rüzgara rağmen değil,onunla beraber dönsün dünya. Onunla beraber gelsin bütün hisler.  Yoksa,hiç gelmesin!.

Biz,onu yarınlar için beklemek isteriz. O;eğer yarınlara değmeyecekse niye essin ki,niye gelsin ki?.

O,önce bugüne,sonra da yarına değerse çok daha anlamlı olur. Onun anlamı oradan geliyor.

Böyle estiği zaman o gönüllere de dokunmuş oluyor.

Gönülden gönüle eser daima güzel havalar!.

Olduğu gibi gelen ve doğal olan herşey rahatlık verir,huzur verir. Doğal olduğu an,herşey daha iyi ve daha anlamlı olur.

Aranan,beklenen ve özlenen herşeyde mutlaka doğal bir özellik vardır..

Bu özellikler,yaşamı daha bir anlamlı ve daha bir güzel yapıyor!.