Ne acıdır,herhangi bir şeyin dünyadan uzaklaşması..

Doğadan ve yaşamdan da!.

Ne acıdır ki,bulutlar bile git gide uzaklaşmaya başladı bizim dünyadan.

Bizim dünyadan en iyi yıldızların sesleri de gitmeye başladı,başka diyarlara.

Gittikçe uzaklaşıyor bizden gökyüzü kokulu rüzgarlar.

Git gide uzaklaşmaya başladı,eski mevsimler.

Çok zor,bu dünyadan uzaklara gitmek. 

Gönlümüzden kayıp çok çok uzaklara gidiyorlar aniden.

Renksiz bir havada kaybolan kuşlar misali yitirmiş olduk onları birden.

Birden,aniden karardı dünyalar!.

Bu dünyada olması gereken,içinde olması lazım olan herşey burada kalmalı.

Şehirler,ormanlar,nehirler,parklar,

ağaçlar,hasretler ve ümitler bizim dünyamızda kalmalı.

Dünya da öyle kalmalı,olduğu gibi!.

Yılları ile,mevsimleri,ayları,günleri ve sesiye kalmalı öyle..

Dünyanın rengi hiç solmasın!.

Rengi solarsa dünyanın,ne yaparız biz?.

Dünyadan,doğadan ve hayattan iyi olan hiç bir şey uzaklaşmasın. Yakın olsun,bütün iyilikler ve güzellikler.

Bizim dünyamız,daima daha güzel ve daha iyi olsun!.