Beklemek,tek başına bile oldukça anlamlıdır,hem de çok anlamlıdır.

Bir de "hayatı beklemek" en anlamlısıdır.

Onu ömürler boyunca bekleriz. Özlemleri de böyle. Sevdaları da!.

Beklemenin başı yok,sonu yok..

Hayat;bizi beklediği kadar,biz de onu öyle bekleyelim.

Bizi özlediği kadar da,özleyelim..

Özlemlerle beklemeyi hayatın kendisi öğretiyor. Çok anlamlı ve çok güzel bir öğretiyor bu..

Sabırla beklemenin bir diğer adı,ümittir..

Önce hayatın kendisini sabırla,ümitle beklemesini bilmek lazım. Bu,bütün yolları açabilir. O yollda;iyilikler de olur,güzellikler de olur..

O yollda,kederler olmaz. Sevinçler ve iyilikler yer alır daima..

Sevdaları beklemekte öyle. Özlemleri de!.

Buradaki ümitler,hiç bir şeye benzemez. Onun için her şeyde ve her yerde birer ümit olsun,denilir.

Bu,hayatın kendisinin ümididir!.

İsteriz,gün ve güneş onunla başlasın. Onların iyi,güzel ve anlamlı ışıkları bütün dünyayı aydınlatsın.

Hayatı da!.