Geçenlerde iki evladını büyütüp yuvalarından uçurmuş, 70 yaşını geçmiş bir karı kocayla sohbet ediyordum.

İçlerini çekerek, “Hocam, kendimizi terk edilmiş hissediyoruz.” dediler.

Bu söz yüreğime dokundu.

Bir zamanlar siz üzülmeyin diye üzülen, siz hastalanınca sabahlara kadar başınızda bekleyen anne babalarınız, bugün bir telefonunuzu, bir ziyaretinizi bekliyor.

Sevgili gençler!

Hayat telaşına kapılıp sizi büyütenleri ihmal etmeyin.

Onlar sizden büyük şeyler istemiyor; bir sesinizi duymak, yanınızda oturmak, elinizi tutmak istiyor.

Unutmayın, bir gün aramak isteyip arayamayacağınız, sarılmak isteyip sarılamayacağınız günler gelecek.

Anne babanız hayattayken kıymetlerini bilin.

Çünkü bir gün kapılarını çalmak isteyecek, ama açacak kimseyi bulamayacaksınız.

Her şey bütünün hayrına olsun.

Eyvallah.