Bazen iyi niyetle söylediğimiz bazı cümleler, çocuklarımızın zihninde yıllarca taşıyacakları yanlış inançlara dönüşebilir:

İşte yanlışlığa örnek cümleler;

“Başarılarımla değerliyim.”

“Herkes beni sevmeli.”

“Her şeyde en iyi olmalıyım.”

“Olumsuz duygular yaşamamalıyım.”

“Hata yapmak başarısızlıktır.”

“Yardım istemek güçsüzlüktür.”

“Başkaları benden daha başarılıysa ben yetersizim.”

“İnsanları memnun etmezsem sevilmem.”

 Oysa çocuklarımızın öğrenmesi gereken şudur:

 Değerleri başarılarından bağımsızdır.

Hata yapmak öğrenmenin bir parçasıdır.

Yardım istemek güçsüzlük değil, sağlıklı bir ihtiyaçtır.

Her duygunun bir anlamı vardır.

Ve insan, herkesi memnun etmek zorunda değildir.

Çocuklarımızın sadece geleceğini değil, zihin dünyasını da inşa ediyoruz esasında.

Bu yüzden kullandığımız kelimelere, verdiğimiz mesajlara ve onlarda bıraktığımız zihinsel izlere dikkat edelim.

Çocuklarımıza başarıdan önce özdeğeri, mükemmellikten önce gelişmeyi, korkudan önce güveni öğretelim.