Geçtiğimiz günlerde bir dostumla sohbet ediyorduk. Bir cümle kurdu, uzun zamandır unuttuğum bir duyguyu yeniden hatırlattı.

"Artık geceleri Vali Göbeği'nde dostlarla bir araya gelebiliyoruz."

Belki dışarıdan bakan biri için sıradan bir cümleydi. Ama Antakyalılar için çok daha fazlasını ifade ediyordu.

O an gözümün önüne deprem öncesinin yaz akşamları geldi.

Vali Göbeği... Antakya'nın kalbi... İnsanların birbirine selam verdiği, çayın, kahvenin, sohbetin eksik olmadığı, dostlukların pekiştiği o güzel akşamlar...

Neredeyse her akşam yolumuz düşerdi oraya. Kimi zaman ayaküstü bir sohbet, kimi zaman saatler süren muhabbetler... Kimsenin acelesi olmazdı. Çünkü orası sadece bir meydan değildi; Antakya'nın ortak buluşma noktasıydı.

Sonra 6 Şubat geldi.

Sadece binalar yıkılmadı. Alışkanlıklarımız, buluşmalarımız, akşamlarımız, hatıralarımız da enkaz altında kaldı.

Uzun süre geceleri sokaklar sessizdi.

İnsanlar evlerine değil, konteynerlerine çekiliyordu. Kimsenin oturup sohbet edecek hali yoktu. Herkes kaybettiklerinin yasını tutuyordu.

İşte bu yüzden dostumun söylediği o cümle beni tarifsiz mutlu etti.

Kendi kendime, "Özlemişiz vallahi..." dedim.

Çünkü yeniden bir araya gelebilmek, yeniden kahkaha duyabilmek, yeniden dostlarla aynı masayı paylaşabilmek, aslında şehrin yeniden nefes almaya başladığının en güzel göstergelerinden biri.

Elbette hiçbir şey eskisi gibi değil.

Kaybettiklerimizi geri getiremeyiz.

Eskiden o masalarda oturan ama bugün aramızda olmayan dostlarımızı unutamayız.

Her köşede onların hatırası var.

Ama hayatın yeniden filizlenmesi de en az hatırlamak kadar kıymetli.

Bugün Vali Göbeği'nde akşam saatlerinde oturan insanları görünce, çocukların koşuşturmasına, gençlerin sohbetine, yaşlıların banklarda çay içmesine şahit olunca insanın içine umut doluyor.

Demek ki Antakya yeniden ayağa kalkıyor.

Belki yavaş...

Belki eksik...

Belki yaralarını hâlâ sarıyor...

Ama kalkıyor.

Biz bu şehrin insanları olarak sadece evlerimizi değil, sosyal hayatımızı da yeniden inşa ediyoruz.

Çünkü şehir dediğiniz yalnızca beton değildir.

Şehri şehir yapan, sokaklarında yürüyen insanlar, meydanlarında edilen sohbetler, dostlarla paylaşılan bir bardak çaydır.

Vali Göbeği'ndeki o hareketlilik bana bunu bir kez daha hatırlattı.

İnşallah bu akşamlar çoğalır.

İnşallah yeniden "Nerede buluşalım?" sorusunun cevabı hep "Vali Göbeği'nde." olur.

Çünkü Antakya'nın kalbi attıkça, umut da yaşamaya devam edecek.